janiak1

Kamila Janiak – wiersze

 
wtf
 
płakała, oglądając national geographic.
żal jej było słonia, chciała zabić hieny.
 
prawie płakał, opowiadając o polityce.
żal mu było ludzi, niektórych chciał zabić.
 
nikt z nich nie był głodny. 
nikt sie też nie najadł. 
 


zwierzęta i ludzie
 
staje zgarbiony pod okapem.
staje zgarbiony z papierosem.
tłumaczy formy kontroli nas, zwierząt,
papieros wymyka mu się z rąk. 

 odbicia 
 
widziałem śmierć motocyklisty. był czerwiec,
a ty pachniałaś rozgrzaną tapicerką starego poloneza.
motocyklista poruszył się potem tylko raz.
to było wszystko, co mogłem o nas powiedzieć.
 

łapacz much
 
dotknęła ramienia jak pomidora.
nie zapadł w śpiączkę. zapadła w śpiączkę?
bo jeszcze niedawno dotykała ciało.

małe jak
 
nie tęskni, ale obraca zdjęcia w wyobraźni.
widok z kwaterki, kwaterka z widokiem.
gdy spał, wierciła się przed nieruchomym papieżem.
gdy brał prysznic, wydrapała mu serce małe jak oko.
 
 
pasek życia
 
niech ją ktoś przytuli,
pomyślałaby, gdyby chciała 
akurat tego od ludzi. 
 
ogląda film. sprawdza na pasku,
ile jeszcze zostało. pisze wiadomość:
moje zwierzęta są w domu same. 

 

 

 

Wiersze pochodzą z tomu „Wiersze przeciwko ludzkości”.

 

Ilustracje: 

Ola Wasilewska. 

 

Ola Wasilewska (1989) – graficzka, wideoklipperka, słowoskładaczka. Tworzy hiperteksty („Zembla,” 2013; „Brzydkie sny”, 2013, „Ersatz Israel”, 2014). Redaktorka czasopisma literackiego „Wakat/Notoria”, dla którego od lat tworzy wideopoezję i klipy do wierszy. Współtworzy „Sklejkę”, feministycznego zina z poezją kobiet, przybierając takie imiona, jak Arnold Jamnik, Fasolowy Charlie i inne. Jej wieloekranową animację „Physiologus” wyświetlano na fasadzie Muzeum Sztuki Współczesnej w Zagrzebiu (2015). Wraz z Markiem Sobczykiem odpowiedzialna za projekt plastyczny „Warkoczami. Antologii nowej poezji” (2016).